نشانه (علامت)

پروفسور دکتر گئورگ کلاوس

برگردان

شین میم شین

۱

· نشانه (علامت) به سیگنالی اطلاق می شود که حامل اطلاعی باشد.

۲

· نشانه به طبقه انتزاعی کلیه مجموعه های سیگنالی اطلاق می شود که در اوضاع و احوال معینی با یکدیگر مطابقت دارند.

· مراجعه کنید به سیگنال

۳

· هر نشانه و یا علامت همواره حاوی خبر، اطلاع و یا بخشی از اطلاع است.

۴

· هر نشانه و یا علامت همواره به چیزی متفاوت با خود نسبت داده می شود:

· یعنی به اوبژکتی، رابطه ای و امثالهم که علامتگذاری می شود، نسبت داده می شود.

۵

· چنین اوبژکت و رابطه و غیره منبع و سرچشمه معنی نشانه و یا علامت محسوب می شود.

۶

· هر نشانه و یا علامت می تواند به مثابه طبقه همترازی مجموعه های سیگنالی هم معنی تعریف شود.

· (مراجعه کنید به همترازی)

۷

· سیگنال همواره یک اوبژکت فیزیکی است.

· مثلا امواج صوتی، خطی گچین بر تخته سیاه، الفبای موجود در کتابی و غیره.

۸

· نشانه و یا علامت اما بیشتر از یک اوبژکت فیزیکی است.

۹

· نشانه ها و یا علائم را معمولا به دو طبقه بزرگ تقسیمبندی می کنند:

الف

· طبقه به اصطلاح نشانه ها

ب

· طبقه علائم جانشین (نماینده).

۱۰

· این طبقه بندی نشانه ها و علایم را می توان در آثار فلاسفه اسکولاستیک نیز باز یافت.

۱۱

· نشانه ها معلول اوبژکت ها، روندها و غیره مربوطه اند.

· مراجعه کنید به رابطه علی (علت و معلولی)

۱۲

· علائم جانشین (نماینده) اما معلول اوبژکت ها و غیره نیستند، بلکه در هر اوبژکت تنها منبع معنی خود را دارند.

۱۳

· مهمترین طبقه علائم جانشینی عبارتند از علائم زبانی.

· مراجعه کنید به کلمه و زبان.

۱۴

· نشانه ها و یا علائم وظایف مختلفی به عهده دارند که موضوع سمیوتیک است.

۱۵

· میان علامت مشخص (مثلا کلمه ای در صفحه کتابی) و هیئت علامت باید فرق گذاشت.

· مراجعه کنید به معنا

پایان